Ρεαλιστής καλλιτέχνης

Pablo Neruda / Maggie Taylor ~ Ποίηση / La poesia

Pin
Send
Share
Send
Send





Και εκείνη την εποχή ... η ποίηση έφτασε
σε αναζήτηση μου. Δεν ξέρω, δεν ξέρω πού
προήλθε από, από το χειμώνα ή από ένα ποτάμι.
Δεν ξέρω πώς ή πότε,
όχι, δεν ήταν φωνές, δεν ήταν
λέξεις, όχι σιωπή,
αλλά από ένα δρόμο που με τηλεφώνησε,
από τα κλαδιά της νύχτας,
απότομα από τους άλλους,
ανάμεσα σε πυρκαγιές
ή να επιστρέψει μόνος του,
εκεί ήταν, χωρίς πρόσωπο,
και με άγγιξε.





Δεν ήξερα τι να πω, το στόμα μου
δεν είχε κανέναν τρόπο
με ονόματα,
Τα μάτια μου ήταν τυφλά.
Κάτι που χτύπησε στην ψυχή μου,
πυρετός ή ξεχασμένα φτερά,
και έκανα τον δικό μου τρόπο,
αποκρυπτογράφηση
αυτή η φωτιά,
και έγραψα την πρώτη, αμυδρή γραμμή,
αχνό, χωρίς ουσία, καθαρό
ανοησίες,
καθαρή σοφία
από κάποιον που δεν ξέρει τίποτα.
και ξαφνικά είδα
οι ουρανοί
αποσυνδεδεμένος
και ανοιχτό,
πλανήτες,
παλλόμενα φυτά,
το σκοτάδι διάτρητο,
διατρυπημένο
με βέλη, φωτιά και λουλούδια,
την υπερβολική νύχτα, το σύμπαν.
Και εγώ, μικροσκοπικό,
μεθυσμένος με το μεγάλο αστέρι
κενός,
ομοιότητα, εικόνα του
μυστήριο,
αισθάνθηκα καθαρό μέρος
της αβύσσου.
Τράβηξα με τα αστέρια.
Η καρδιά μου έσπασε χαλαρά με τον άνεμο.















Accadde στο quell'età ... La poesia
αρέσει ένα cercarmi. Δεν είναι έτσι
sia uscita, da inverno o fiume.
Δεν είναι έτσι,
όχι, non erano voci, μη ερανό
parole né silenzio,
ma da ο ένας δρόμος mi chiamava,
dai rami della notte,
bruscamente fra gli altri,
fra violente fiamme
o ritornando σόλο,
εποχή lì senza volto
e mi toccava.
Μη σαπέβο che dire, la mia bocca
non sapeva nomare,
i miei occhi erano ciechi,
e qualcosa batteva nel mio cuore,
febbre o ali perdute,
e mi feci da solo,
decifrando
quella bruciatura,
e γράφημα στην πρώτη riga incerta,
vaga, senza corpo, pura
sciocchezza,
pura saggezza
di chi non sa nulla,
e vidi all'improvviso
il cielo
sgranato
e aperto,
pianeti,
piantagioni palpitanti,
ombra ferita,
krivellata
da frece, fuoco e fiori,
la notte travolgente, l'universo.
Ed io, minimo essere,
ebbro del grande vuoto
costellato,
ένα somiglianza, ένα immagine
del mistero,
mi sentii parte pura
dell'abisso,
ruotai con le stelle,
il mio cuore si sparpaglio nel vento.
(trad. Roberto Paoli)

Pin
Send
Share
Send
Send